Hier gaat ons…

Ek het die afgelope week by my liewe Ma en Pa gekuier. Dit was heerlik. Hulle bly op ‘n kleinhoewe by Onderstepoort, so jy moet ‘n stuk grondpad ry om by hulle uit te kom. Ek wil mos elke dag gaan fietsry, nou is die gondpad ‘n issue. Op die punt van die grondpad is daar myn. Ek ry dan maar met die bakkie met my fiets agterin tot by die myn. Daar los ek my bakkie by die sekuriteitswag en ry dan my draai op my fiets. Dis toe dat ek te doen kry met Mandla.

Mandla het sulke skeel ogies en hy kom skaam skaam aangestap saam sy vriend en vra: hoe die fietsry ding dan nou werk. Na ‘n ruk, vertel ek toe nou maar vir die twee van my trip van Thabazimbi na Mosselbaai. “Ek samel geld in vir die mense wie se huise deur vloede platgevee is” sê ek vir hulle. “Hoe vêr gaan jy ry?” Vra hulle. “1400 km sê ek.” Hulle kyk my met groot oë aan. En daar raak ons aan die gesels oor die Here en oor hoeveel mense vir hulle al gehelp het en hoe belangrik dit is om ander te help. “Sal julle manne onthou om vir my te bid” vra ek. Met ‘n belofte van gebed van die twee af, en ‘n hart wat goed voel oor hoe die Here hierdie fiets ding tot sy eer gebruik, is ek daar weg.

Vanaand is ek in Thabazimbi. Ek is hier in my skoonpa se huis wat ‘n paar maande terug gesterf het na ‘n beroerte. Mandla het my suster geken en my vertel van al die dinge wat sy vir hom gedoen het. Sy is ses maande terug oorlede. En hier begin hierdie pelgrimstog. ‘n Rit ter eer van die Here, om geld in te samel vir die mense in Mosambiek en om my te help om tot verhaal te kom na hierdie baie rowwe jaar.

Ek gaan elke dag ‘n post probeer maak. Van more af tot die 15de September as ons in Mosselbaai aankom. Ek hoop jy beleef die reis saam met my. Ek sien uit om dit met jou te deel. Onthou om te subscribe tot hierdie blog as jy dit wil ontvang.

Dawid en Goliat…

Die storie van Dawid en Goliat lees ‘n mens in 1 Samuel 17.  Dis ‘n lekker storie.  Dit laat my dink aan die fliek Troy.  Die twee weermagte staan teen mekaar.  Ek dink dit was Troy teen Sparta.  Daar kom ‘n reuse ou van Sparta af tussen die manne uitgestap.  Hy lyk soos the Rock, net groter.  Almal cheer hom.  Dan vra die koning van Troy, bring vir Achiles.  Maar Achiles is nie daar nie.  Hy steur hom nie aan konings nie.  Hulle gaan haal hom in sy tent.  Hy kom aangeloop.  Hardloop dan na die ou grote toe.  Spring op en met een beweging en baie selfvertroue steek hy die reus in die nek.  Morsdood!

Maar toe ek nou so ‘n bietjie na die verhaal in die Bybel gaan kyk.  Kom ek agter.  Dis gladnie dieselfde nie.  Hierdie storie is nie die verhaal van Brad Pitt nie.

Daar is Dawid, die Israeliete en die Reus.  Watter een is ek? Seker maar Dawid.  Maar, dan besef ek, nee jinne ek is nie Dawid nie.  Ek het nie sy guts nie.  Dink ‘n bietjie daaraan.  Almal se oë is op jou.  As jy nie die ou wen nie, gaan ons die oorlog verloor.  Ek gaan miskien dood wees, maar die skande oor my naam gaan huge wees.  Wat van my legacy, my vrou, my kinders.  Nee, ek weet darem nie of ek Dawid is nie.  Ek wil graag hy wees, maar ek weet darem nie.  Maar, in dieselfde asem maak Dawid darem ook baie droog later in sy lewe en dit laat my beter voel oor myself.  Die Bybel sê hy was ‘n man so na die hart van God.  Wat maak hom special?

Dan is daar die Israeliete.  Hulle is die lafaarts.  Ek is darem nie soos hulle nie.  Is ek nie?  Toe besef ek, maar ek is.  Soos hulle.  Net soos hulle.  Ek is bang.  Partymaal die heeltyd.  My geloof is swak.  ‘n Reus of reuse styg die heeltyd voor my op.  Dis goed soos geld, skuld, mense, die land en sy politiek, die dood.  Ag daar is te veel om op te noem.  En Jesus sê vir my toe Hy op die water loop:  Matteus 14:27 (AFR1983)27Maar Jesus het dadelik met hulle gepraat en gesê. “Wees gerus, dit is Ek. Moenie bang wees nie.”

En dan is daar die reus.  Nee come on.  Ek kan darem nie die reus wees nie.  Ek meen, hy is die vyand.

My dogtertjie Carla is baie ernstig oor die omgewing.  Ek moes vir haar ten duurste Stainless Steel strooitjies op Yuppie Chef koop.  Want, strooitjies vernietig die seelewe sê sy.  Is sy nie great nie.  Dis sy wat my help verstaan het.  As ek nie soos sy omgee nie, raak ek die vyand.  Die groot ou Filistyn wat dinge vernietig.  Is ons nie die aarde se grootste vyand nie.  En hoe is ek die vyand as ek so negatief raak en my land se sleg sê.  Hoeveel maal was ek nie al my eie grootste vyand nie.  O my jinne, ek is ‘n Filistyn.

Sjoh, nou wat nou?  Ek dink ek moet teruggaan na Dawid toe.  Inspirasie by hom kry.  Hy het gesê: 1 Samuel 17:37 (AFR1983) 37Verder het Dawid gesê: “Die Here, wat my gered het uit die kloue van die leeu en uit die kloue van die beer, Hý sal my red uit die mag van hierdie Filistyn.” Toe sê Saul vir Dawid: “Gaan, en mag die Here by jou wees.”

En Jesus?  Wat sê Hy? Matteus 10:29–31 (AFR1983) 29“Is twee mossies nie vir ’n sent te koop nie? En tog sal nie een van hulle op die grond val sonder die wil van julle Vader nie.30Van julle is selfs die hare op julle kop almal getel.  31Moet dan nie bang wees nie. Julle is meer werd as baie mossies.”

 

Die Groot fees…

Dis nou al baie lankal dat Psalm 23:5 met my praat.  “U laat my by ‘n feesmaal aansit…”  Wat is dit?  Hierdie feesmaal?  Is dit as ons eendag hemel toe gaan?  Of het dit net met Dawid te doen?

Dis eers toe ek Timothy Keller se boek: “Prodigal God” lees dat dit vir my oopgegaan het.  Dink jy nie dis ‘n weird titel nie?  Prodigal God?  Dis mos nie reg nie?  In Afrikaans sal dit wees “Verlore God”?  Dit kan mos nie reg wees nie?  Maar dan kom hy en hy verklaar die woord Prodigal.  As ek in Google indruk; “meaning Prodigal” . Dan gooi Google uit:  “spending money or using resources freely and recklessly; wastefully extravagant.”  Is dit nie wat God gedoen het nie?  Die verlore Seun het dit gedoen ja, vir homself.  Maar die Vader in die gelykenis “spends himself recklessly” op die seun en op ons.

Kom ons gaan terug na die fees ding.  Toe die jongste seun terugkom, dis nou die verlore een, die prodigal een.  Die een wat al sy pa se geld en vertroue en als net so vir die varke gegooi het.  Toe hy terugkom.  Wat doen die pa?  Hy hou ‘n fees.  ‘n Groot fees. ‘n Slag die vetgemaakte kalf, sit ‘n ring aan sy vinger, nuwe skoene, nuwe klere fees.  Hy is prodigal met sy liefde.  Hy stort alles op die seun uit.

Kyk wat is die punt hier.  Die pa hou ‘n fees.  Vir wie?  Vir die seun, vir ons.  En ons is ook by die fees.  Die fees is die metafoor van die lewe as jy ‘n gelowige is.  Jy leef, jy vier fees.  Jy eet en drink en dans en lewe.  Wat eet jy?  Die brood van die lewe.  Dit maak jou versadig, dit laat jou groei.  Wat drink jy?  Die nuwe wyn.  Dit les jou dors.

Jy sien die lewe saam met God is ‘n fees.  Hy, God die Vader het die fees gereël.  Hy nooi ons na die fees toe.  Om saam met ander fees te vier.  Om die lewe, hier waar ons is, nou, te leef as sy kinders.  Hy slag vir ons die vetgemaakte kalf, sit ‘n ring aan ons vingers, trek vir ons klere en skoene aan, die beste.  Die Vader is vol liefde en vreugde oor ons.  Ons moet die fees leef.

17Die Here jou God is by jou,

Hy, die krygsman wat red.

Hy is vol vreugde oor jou,

Hy is stil-tevrede in sy liefde.

Hy jubel en juig oor jou

Sefanja 3:17

Die Bybel Nuwe Vertaling. (1998). (electronic ed., Zep 3:17). Cape Town, South Africa: Bybelgenootskap van Suid-Afrika.

Ek is goed genoeg…

“I am the prodigal son every time I search for unconditional love where it cannot be found.” 

Henri J.M. Nouwen, Return of the Prodigal Son

Hierdie aanhaling uit Henri Nouwen se boek oor die verlore seun het my weer tussen die oë getref.  Ek is daai ou.  Die een wat altyd aanvaarding soek.  Die een wat glo ek is nie goed genoeg nie.  Die een wat nodig het om homself altyd te bewys.

Is dit nie maar presies die verlore seun se issue gewees in Lukas 15 nie.  Wou hy nie maar die huis verlaat, om te gaan bewys hy kan dit op sy eie maak nie.  En o jinne het hy gefaal.  Net soos ek.

Ek kyk rondom my en ek sien dieslefde ding in mense rondom my.  Ons is almal so.  Brenè Brown sê dit is in ons DNA.  Dit is vir ons belangrik wat mense van ons dink.  Dit is vir ons belangrik wat mense oor ons sê.  En dan?  Dan jaag ons goed na.  Hoeveel keer het ek nie al gedink, “O jinne ek wonder wat gaan die manne sê as met daardie bakkie daar opdaag nie.”  Of selfs: “My pa gaan my meer liefhê/aanvaar as ek net daardie werk kan kry.”  Of miskien:  “Sy sal meer van my dink as ek net hierdie of daardie kan verander in my lewe.” of “Ek kan darem nie so daar opdaag nie.”

Die gelykenis van die Verlore Seun leer ons iets ander.  Dit leer ons dat daar ‘n liefdevolle Vader is.  ‘n Vader wat ons nie judge nie.  ‘n Vader wat vir ons wag.  Oppad na hom toe dink ek al my speech uit.  Maar Hy stel nie belang nie.  Hy wil dit nie hoor nie.  Hy aanvaar my soos ek is.  Presies net soos ek is.  Al het ek Hom hoe seergemaak en hoe teleurgestel.  Dit is as ek leef met hierdie liefde diep in my hart, dat ek rustig kan raak.  My Vader het my lief, ek hoef nie die heeltyd te probeer om dit te bewys nie.  Nie aan Hom nie, nie aan mense nie. Nie aan my aardse pa nie, nie aan my vrou of man nie.  Ek is goed genoeg vir God.  Meer as goed genoeg.

Ek sal baie maal vir mense sê ons moet ons hart vir Jesus gee.  Maar, toe dink ek.  Hy het eintlik sy hart vir my gegee.

En dit, dit is genoeg…

Jesaja 49:15 (AFR1983). 15Kan ’n vrou haar eie baba vergeet, haar nie ontferm oor die kind wat sy in die wêreld gebring het nie? Selfs al sou so iets kon gebeur, Ek sal jou nie vergeet nie.

‘n Kosbare Skat…

Jare terug het ek iemand leerken.  Sy hele lewe was gefokus op God.  Maar, dit was nie altyd so nie.  Toe ek hom oorspronklik leerken het was hy nie daar nie.  Hy het issues gehad met baie dinge, onder andere dwelms.  Sy lewe was maar deurmekaar.  En toe…  Toe verander alles.  Hy word ‘n kind van God.  ‘n Baie passievolle kind van God.  dis al waaroor hy gepraat het, dis al wat hy wou doen.  Hy was totaal gefokus.

Ek vra hom toe eendag, Drickus; wat het met jou gebeur?  En hy sê:  “Henri, jy ken mos daai storie wat Jesus vertel het van die man wat die skat in die saailand gevind het?  Wel daai man is ek. Ek het die skat gevind.  Ek het alles verkoop, net soos daai man, om daardie skat te kan kry.  En nou, nou is dit my waardevolste besitting.”

Ek dink baie terug aan Drickus (ek dink nie hy sal omgee as ek sy naam gebruik nie).  Ek het kontak met hom verloor.  Hy was iemand wat die waarde van God se Koninkryk verstaan het.

Iemand sê die week vir my dat al wat sy eintlik wil hê is om gelukkig te wees.  Wat is geluk?  Wat moet jy doen om waarlik gelukkig op hierdie aarde te wees?

Dink ‘n bietjie daaroor?  Wat maak my gelukkig?  Min dinge?  Een ding?  Sê nou ek kan ‘n boks voor jou neersit en jou vra om jou waardevolste besitting in daardie boks te sit.  Maar, dit mag net een ding wees.  Wat sal jy daar insit?

Jesus sê:  19“Moenie vir julle skatte op aarde bymekaarmaak waar mot en roes dit verniel en waar diewe inbreek en dit steel nie. 20Maak vir julle skatte in die hemel bymekaar, waar mot en roes dit nie verniel nie en waar diewe nie inbreek en dit steel nie. 21Waar jou skat is, daar sal jou hart ook wees.” (Mt 6:19–21)

 

Downward Mobility…

Ek lees hierdie term raak – “Downward Mobility”.  Dadelik trigger dit my.  Wat beteken dit.  Veral as jy dit in die konteks lees waarin Ricahrd Rohr dit skryf.  Richard Rohr sê dat dit veral iets is wat Jesus ons kom leer het.

Ons vat hierdie term moeilik.  Ons is nie so geleer nie.  Ons is geleer van “Upward Mobility”.  Jy moet opklim in die lewe, nie afklim nie.  Jy moet ‘n sukses maak.  Jy moet geld maak.  Die ou clichè van ‘n huis met ‘n swembad en ‘n kar.  En nou….  Nou kom Jesus en Hy draai die ding op sy kop.  Hy is nogal goed daarmee.

Jesus sê dat as jy regtig suksesvol wil wees in sy oë dan moet jy eerder iemand se dienskneg word.  As jy regtig groot wil wees in God se oë, moet jy soos ‘n kindjie word.  Moenie vir jou goed opgaar nie sê Hy.  Jy kan nie God en mammon (die god van geld) dien nie, sê Hy.  Wie eerste wil wees moet laaste wees.

In Richard Rohr se eie woorde:  “The pure spiritual genius of Jesus is that he succeeds in offering us a fully descending worldview – which is ironically and surprisingly, even to us, the only real ascent”

Jy sien ek dink om regtig ‘n kind van Jesus te wees.  Is “counter culture”.  Dit is teen die norme van hierdie wêreld.  Dit beteken om die minste te wees.  Om liefde eerste te stel.  Om te vergewe.  Om genadig te wees.  En dis moeilik hoor.  Dis moeilik om so te leef.  Dis moeite.  Dis baie makliker om op mense te trap en net vorentoe te voeter.  Die pawiljoen klap dan vir jou hande.  Kyk hoe suksesvol is daai ou sê hulle.  Het julle gesien Pieter het alweer ‘n nuwe huis gekoop.  Het julle sy kar gesien.  Marie se besigheid is mean hoor, sy maak net geld…

Dis seker net swaar vir jou om dit te vat soos dit vir my is om dit te skryf.  Maar dis ongelukkig nie die goed wat vir Jesus beïndruk nie.  Die dinge wat Hom opgewonde maak is ander tiepe skatte.  Dit is skatte in die hemel, en dit lyk anders.  Baie anders…

16“So sal die laastes eerste wees, en die eerstes laaste.”

 Die Bybel Nuwe Vertaling. (1998). (electronic ed., Mt 20:16). Cape Town, South Africa: Bybelgenootskap van Suid-Afrika.

Wat ‘n God!

Ek was laas naweek in die Kalahari.  Ons het gaan skape haal vir ons Basaar.  Weer ‘n keer is ek amazed!  Die natuur is stunning.  Daar is niks soos dit nie.  Hoekom het God dit gemaak?  Hoekom het God dit so perfek, beautifull, amazing gemaak?  Die diere!  Die sonsondergang met duisende kleure wat in die hemelruim speel.  God se skildery vir ons.  Nie eers te praat van die sterre wat so helder en naby is, dit voel of jy tussen hulle rondloop.  Hoekom het God dit alles so mooi gemaak?

Het het dit so mooi gemaak sodat ons in verwondering kan staan.  Sodat ons verwonderd kan wees.  Nie in die mooigeit van dit alleen nie.  Die misterie van hierdie asemrowende natuur, lê nie net in dit self nie.  Dit wys na iets.  Dit wys na iemand!  Dit wys na Hom.  Ons Vader!  Ons Vader wat dit alles GOED gemaak het.  Dink bietjie daaraan.  Hoe amazing moet die een wat dit alles gemaak het nie wees nie.  As die natuur jou asem wegslaan met sy skoonheid en harmonie en goedheid.  Hoeveel te meer sal God nie jou asem wegslaan nie.  Hy het dit alles gemaak.  Goed gemaak.  Hy het dit gemaak sodat dit na Hom sal wys.  Sodat dit ons sal help om te verstaan.  Hy, die Vader, Seun, Heilige Gees is goed.  Hy sorg vir alles.  Hy het nog altyd, Hy sal ook altyd.  Hy is die Alfa en die Omega.  Die begin en die einde…

Weet jy wat.  Daar is nog iets.  God het vir jou gemaak.  Daar staan in die Bybel in Genesis 1:26 dat God ons na sy Beeld gemaak het.  Daar staan eintlik:  “Kom ons maak die mens, as ons verteenwoordiger, ons beeld…”  Sien jy dit:  na ONS beeld sê God.  Jy en ek het die beeld van ons liefdevolle Vader, die passievolle Jesus en die sagte naby-wees en in-ons-woon-wees van die Heilige Gees.  Ons is goed.  Ons is deel van God.  God is deel van ons.  Jy is mooi.  Jy is amazing.  Jy is na die beeld van God geskep.  Jy wys ook na God.  Mense sien Jesus in jou raak.  Net net omdat jy is wie jy is nie….  Maar veral, omdat God is wie Hy is.